تبلیغات
دعا. حدیث .مطلب دینی
214
شهیدی که امام زمان یادش کرد
توسط یك بنده خدا نوشته شده در رابطه با مطالب عجیب , مطالب كه حال انسان رو جا می آرن , که در پنجشنبه 2 دی 1389 ارسال شده

اشاره:

نگارش زندگینامه شهدای کربلا نخستین بار از قرن سوم آغاز شد. کهن ترین رساله در این باره رساله تسمیة من قتل مع الحسین است که سالها پیش توسط استاد علامه سید محمدرضا جلالی در مجله تراثنا منتشر شد . چند دهه پیش هم مرحوم سماوی کتاب ابصار العین فی انصار الحسین را نوشت. کتابی هم محمد مهدی شمس الدین در این بار منتشر کرد.

اکنون با کتاب تازه و مفصلی در این باره روبرو هستیم.

این كتاب با نام «آینه داران آفتاب» زندگی و شهادت یاران امام حسین علیه السلام را روایت می كند.

نویسنده این کتاب چهره نام آشنا در عرصه عاشورا پژوهی و ادبیات مذهبی است. استاد محمد رضا سنگری.

سوگ سرخ،  راز رشید، عاشورایی ها، ماه در آب، چهل روز عاشقانه و...پاره ای از آثار وی اند.

پیشتر نیز (ویژه نامه عاشورای سال 86) نیز از این استاد قلم فرسا، مطالبی را پیشکش حضورتان کردیم، اینک اگر ارباب مدد کند، برآنیم تا در مجموعه نوشتار "آیینه داران آفتاب"، چهره های درخشان و سلحشور حماسه عاشورا را از زاویه ای دیگر به تماشا بنشینیم.

 

زیدبن‌معقل(بدر،یزید، منذر)

ما ان ابالی بما لاقت جموعَهُم بالفر قدونه مِن حمی تو من موم

اذا اتکأت علی الانماط مُرتفقاً بـــدیر مُـرّان عندی ام‌الکـلـثوم

«پروایم نیست که در فرقدونه، تب و طاعون بر سر لشکریان فرود آید و من بر پشتی‌های نرم در دیر مُرّان تکیه دهم و ام‌کلثوم همنشین من باشد.  ....


حسین برای زید، تجسّم پاکی و پاک‌نهادی، خلاصه و عصاره فضیلت و ایمان و کشتی طوفان‌های مهیب و چراغ بیابان‌های سخت و غریب بود. حسینی که قاطع و استوار گفته بود. علی الاسلام السّلام اذ قدبُلیت الاُمه براع مثل یزید؛ فاتحه اسلام خوانده است اگر چون یزید بر جامعه اسلامی حکم براند.

و چگونه می‌توان چنین حکومتی را تن نهاد؟

اندوه و درد گریبان جان زید را می‌فشرد. غربت اسلام را می‌دید و رویش جاهلیّت و بازگشت تاریکی‌های دهشتناک پیش از پیامبر را.

چه باید کرد. کوفه زیستگاه عافیت‌طلبان است و سرهای پوکی که آخربینی را به آخوربینی سپرده‌اند. نه، نباید ماند. خبر حرکت حسین از مکّه دیرگاهی است رسیده است و سپاه‌ درسپاه، به کربلا می‌رود. باید همسفر این سپاهیان سیاه‌رو و سیاه‌پوش شد و امام را در کربلا ادراک کرد. و شامگاه یا شبانگاهی مسافر عاشق، راهی بیابان شد.

مگر می‌شود کسی همنشین عبّاس و اکبر و حبیب و بُریر باشد و به کمال عاشورایی نرسد؟ مگر می‌شود مردی همپای تشنگی حسین و شوق صحابی عارف تا به عاشورا برسد و زیبایی را در گلگونه شهادت تفسیر نکند و به عظمت و شوکت نرسد؟ هر چند نشان از او نیابیم و در بی‌نشانی‌اش بشناسیم و تنها همین بس که حسین را همدل و همراه بوده است. زید او را والاییِ مقام همین بس که امامی‌اش نامیده‌اند و کدام نشان درخشان‌تر از این بر سینه کربلاییان می‌درخشد؟

زید، هانی بن عروه، پیر شهید کوفه، را می‌شناخت؛ هم‌قبیله‌ای او بود و پارسا و پرهیزگار. زید، خود از تیره جعفی قبیله مذحج بود که روزگاری از یمن به کوفه آمده، در آنجا سال‌های عدالت مولا و شهادت او را در محراب کوفه درک کرده بود. از همان روزگاران حسین را می‌شناخت و محبّت و عشق اهل‌بیت جانش را لبریز ساخته بود.

امام حسین(ع)

هیچ ردّپایی روشن نمی‌کند که زید در ورود و استقبال شورانگیز کوفه از مسلم بن عقیل و سپس و غربت و شهادت مظلومانه‌اش چه کرده است. امّا همین گم بودن و ابهام، هاله‌ای است که بر زندگی بسیاری از یاران عاشورا افتاده است.

زید از کوفه به کربلا آمد. خیمه جانش را در کنار جان‌های پاکیزه و مهذّب برافراشت. جرعه‌جرعه از جام معرفت حسین نوشید و سرمست و پرشور، لیلة‌القدر کربلا را ادراک کرد و از کندوی عشق نوشید و بانگ نوشانوشش، همدوش یاران سالک و عاشق در کربلا پیچید.

زیر در شبانگاه شگفت عاشورا بهشت را دید. بی‌تابی یاران را چشید و خود را برای صبحی بزرگ و حادثه‌ای بی‌بدیل آماده کرد.

مگر می‌شود کسی همنشین عبّاس و اکبر و حبیب و بُریر باشد و به کمال عاشورایی نرسد؟ مگر می‌شود مردی همپای تشنگی حسین و شوق صحابی عارف تا به عاشورا برسد و زیبایی را در گلگونه شهادت تفسیر نکند و به عظمت و شوکت نرسد؟ هر چند نشان از او نیابیم و در بی‌نشانی‌اش بشناسیم و تنها همین بس که حسین را همدل و همراه بوده است.

زید او را والاییِ مقام همین بس که امامی‌اش نامیده‌اند و کدام نشان درخشان‌تر از این بر سینه کربلاییان می‌درخشد؟

عاشورا بود و شوق؛ عاشورا بود و خنجر و تیر و تیغ و نیزه و مرگ و زید که همچون همراهان و همدلان دیگر مرگ را به سُخره گرفته بود.

مرگ بر دشت می‌ریخت و ایمان قهقهه‌زنان، در سماع عطش و تیغ به ضیافت بهشت می‌رفت.

زید چگونه شهید شد، نمی‌دانیم. در حمله نخستین، در تیرباران صبح؟ در نبرد تن به تن؟ هنگام ظهر؟ نمی‌دانیم. امّا می‌دانیم که عاشوراشناس بزرگ، آن‌که این حادثه را هماره خون می‌گرید، موعود منتقم کربلا، در زیارت ناحیه سلامش می‌دهد و می‌گوید: السّلام علی زید بن معقل الجُعفِی.

سلامت باد که عشق تو را شناخت و چراغ هماره راه عاشقانت کرد.

 

نویسنده: دکتر محمدرضا سنگری

شکوری - دین و اندیشه تبیان


  نویسنده : یك بنده خدا        نظرات    ادامه مطلب را دنبال کنید
چگونگی خلاص شدن از دام شهوت شیطان گناه امام زمان (عج) زیارت عاشورا ر.ک: المیزان ج14 بهجت بهشتیان حاجت خداوند کیفیت نماز شب غیبت سوره قصص ویژگی های بهشت خود ارضایی علامه طباطبایی ثواب درمان خود ارضایی پاداش کار خیر قرآن وعده خداوند نماز قیامت امام علی امام علی (ع) کربلا گناه چشم حضور قلب داستان های شگفت ترک خود ارضایی استمناء آیت الله بهجت binameh.com قبر حضرت ابوالفضل (ع) بحارالانوار نامحرم چشم نماز شب مجمع البحرین ج1 ص431 دعا امام رضا (ع) امام حسین (ع) راه کاری برای درمان خود ارضایی عاشورا روزه امام زمان گناه کبیره بهشت آیت الله بحجت